Jouw beveiligingsdienst

Waar we het vandaag even met je over willen hebben is iets wat jou enorm kan helpen wanneer je dit doorziet.

Er is een bijzonder mechanisme in mensen dat zelden wordt herkend voor wat het is.
Geen gebrek aan motivatie.
Geen luiheid. Geen onwil.

Maar een innerlijke beveiligingsdienst die al jaren aan overwerk doet.

Mensen denken vaak dat ze innerlijk werk spannend vinden omdat ze “niet zo goed met emoties zijn”. Of omdat het “nu even niet uitkomt”. Of omdat ze “er eerst klaar voor moeten zijn”.

Dat is het nette verhaal.
Het verhaal voor de buitenwereld. Soms zelfs het verhaal dat ze zelf geloven.
Maar onder dat verhaal zit iets oers. Iets volledig onbewust.

Een oud deel in ons systeem dat maar één taak heeft: overleven. Niet helen. Niet groeien. Niet ontwaken.

Overleven. Punt.

Dat deel spreekt geen taal van bewustzijn of transformatie. Het spreekt spanning. Vermijding. Afleiding. Twijfel die logisch klinkt. Vermoeidheid op precies het juiste moment. Plotselinge drukte in je agenda. Een vage weerstand zonder duidelijke reden. Het verteld je dat er geen geld voor is, er geen tijd voor is. Of dat iets anders veel belangrijker is. Of veel ingenieuzer, het laat je klachten net zoveel afnemen dat de balans weer omslaat naar vluchten of uitstellen. Kan later nog wel.

En het fascinerende is: hoe dichter je bij een echte doorbraak komt, hoe creatiever dat systeem wordt. Sterker nog, vanuit het sjamanisme kennen verhalen van pure sabotage. Tot zover dat mensen ziek worden, ongelukken krijgen.

Stel je voor, je wilt een sessie boeken of er komt een opleiding op je pad.
Iets in je zegt ja. En bijna tegelijkertijd komt er een andere stem.

Misschien moet ik er nog even over nadenken.
Misschien is het nu niet het juiste moment.
Misschien moet ik het zelf eerst proberen.
Misschien valt het eigenlijk wel mee.

Dat is zelden jouw volwassen bewustzijn dat spreekt.
Dat is een oud beschermingsmechanisme dat ooit is ontstaan op een moment dat voelen te veel was.

Veel mensen dragen onbewuste blokkades, vastgezette emoties, oude schrikreacties in hun systeem. Soms noem je het trauma. Soms conditionering. Soms gewoon spanning die nooit is verwerkt. Het lichaam onthoudt wat het hoofd allang vergeten is. Of wil vergeten ;-)

En ergens daarbinnen zit vaak een egodeel dat denkt: Als we hier naartoe gaan, stort alles in.

Voor dat deel voelt innerlijk werk niet als heling. Het voelt als gevaar. Als controleverlies. Als het openen van een deur die ooit met moeite dicht is geduwd.

Dus wat doet het?

Het stuurt het reptielenbrein aan.
Vluchten.
Uitstellen.
Klein maken wat groot is.
Rationeel verklaren waarom je het nu niet moet doen.

Dit deel werkt vanuit angst in plaats van vertrouwen.

Niet omdat je zwak bent. Maar omdat je systeem ooit heeft geleerd dat dit de manier was om te blijven bestaan.

En hier wordt het interessant.

Dat deel dat je tegenhoudt, is niet je vijand. Het is een overijverige wachter. Een deel dat nog steeds denkt dat jij dezelfde kwetsbare versie bent als toen het ontstond.

Innerlijk werk is dus niet alleen door pijn heen bewegen. Het is ook dat beschermdeel langzaam laten ervaren dat het nu veilig is. Dat jij groter bent geworden. Dat je meer draagkracht hebt. Dat je niet meer alleen bent in wat je voelt. Innerlijk werk is ook het loslaten van de identificatie met die saboterende energieën en gedachten.

Vaak verdwijnt weerstand niet door ertegen te duwen.
Maar eerst door het te herkennen en daarna te realiseren: ik ben dit niet!

Niet: wat is er mis met mij dat ik dit niet doe?
Maar: welk deel in mij is bang dat dit te veel wordt?

En soms, precies op het moment dat iemand besluit toch te komen, toch te voelen, toch te blijven zitten waar het vroeger wilde vluchten… daar verschuift iets fundamenteels.

Dan leert het systeem:
We kunnen dit overleven. Sterker nog, we worden er vrijer van.

En dat is het moment waarop weerstand zijn baan verliest. Niet met ruzie. Maar omdat het werk erop zit.

Maar nu komt misschien wel het meest lastige stuk.

Weerstand kan ook een roep vanuit je ziel zijn. Een deel wat buiten tijd en ruimte kijkt. Een deel wat door deze angstlagen heen kijkt. Een deel wat je oprecht wil beschermen. 

Daarom is het zo belangrijk om onderscheid te leren maken tussen wat je intuïtief voelt en wat mogelijk vanuit angst je bewustzijn penetreert. 

Dit onderscheid maken is een kwestie van vallen en opstaan. Van het leren herkennen van de stem van je innerlijke kompas. En dit is niet persé makkelijk, altijd. Maar zeker ook niet onmogelijk. 

De vragen die wij dan altijd stellen is: 

Gaat je hart ervan open?

Of sluit het?

En wat zou liefde doen?